Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Yıllar sonra buluştuklarında büyük bir masa yerine tezgâhtaki iki sandalyeye oturdular. Başta işlerinden konuştular, sonra eski küçük olaylara güldüler. Arkalarından görünen duruşları giderek rahatladı. Bu kurmaca resim, yüzleri göstermeden de bir sohbetin yakınlığının anlaşılabileceğini anlatır; sıcak kırmızı o akşamın çevresine sakin bir alan açar.