Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Uzun yolculuktan sonra iki kardeş aynı odada dinlendi. Biri konuşmayı sürdürürken diğeri omzuna başını koyup uyuyakaldı. Ressam bu rahatlığı ince kumaşların hareketiyle anlattı. Resim, yakınlığın bazen sohbetten çok, birinin yanında kendini güvenle dinlenmeye bırakabilmek olduğunu hatırlamak için yapıldı.