Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

İş çıkışında arkadaşlarıyla kısa bir buluşma planladılar. Kimse uzun kalmayacağını söyledi ama sohbet başladığında saatler önemini yitirdi. Tezgâhın üzerindeki ışıklar herkesi aynı sıcak alana topluyordu. Bu kurmaca resim, sıradan bir günün sonunda konuşacak birilerini bulmanın rahatlığını anlatır; yüzlerden çok yan yana oturuşlar hatırlanır.