Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Buluşmaya geç kaldığında yalnızca en uçtaki sandalye boştu. Arkadaşları yer açıp konuşmayı onun kaldığı yerden anlattı. Dar tezgâhta herkes biraz yana kaydı. Resmi, kabul edilmenin bazen büyük sözlerle değil küçücük bir hareketle hissedildiğini anlatmak için hayal etti; o akşam son gelen de sohbetin içindeydi.