Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Buluşma yerini saat kulesinin önü olarak seçmişlerdi. Günübirlik gezinin sonunda herkes farklı sokaklardan aynı meydana döndü. Beklerken kıyının ve yapıların sarı ışığa bürünüşünü izlediler. Ressam resimde şehrin adından çok o buluşma duygusunu korudu; kaybolmadan yeniden bir araya gelmenin küçük rahatlığını anlattı.