Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Tarlanın kenarındaki gelincikler rüzgârla aynı yöne eğildi. Ressam tek bir çiçek yerine bu ortak hareketi izlemek istedi. Açık zemine canlı kırmızıları yerleştirdi. Resim, ayrı görünen küçük şeylerin kısa bir anda aynı ritme katılabilmesini ve doğanın bu sessiz düzenini hatırlattı.