Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Arkadaşını beklerken kıyıdaki güvercinlere baktı. İnsanlar gelip geçiyor, caminin önünde kısa buluşmalar oluyordu. Geciken arkadaşına kızmak yerine manzaranın küçük hareketlerini izledi. Bu kurmaca resim, bekleme süresinin boşa geçmediği bir İstanbul gününden doğdu; şehir o birkaç dakikada kendi gündelik hikâyesini açmıştı.