Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Sabah kıyıda kimse yoktu. Suyun koyu rengiyle göğün açıklığı arasında uzun süre durdu. Ressam ayrıntı eklemeden bu dengeyi boyadı. Bu resim, yalnızlığın her zaman eksiklik değil, çevreyi daha dikkatle duyma fırsatı olabileceğini hissettiği kısa yürüyüşten doğdu.