Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Dedesi atını anlatırken rengine değil huyuna önem verirdi. Eski hikâyeyi dinleyen torunu, siyah gövdeyi ailenin sakladığı işlemelerin renkleriyle hayal etti. Resmi, anlatılan hayvanın birebir görüntüsünü aramadan o yakınlığı taşısın diye düşündü. Altın desenler, sözle aktarılmış bir dostluğun resimdeki karşılığı oldu.