Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Sabah yürüyüşünde karşı kıyı belirsizdi. Köprünün ince çizgisi sisin içinde iki tarafı birbirine bağlamaya devam ediyordu. Ressam koyu yapıları yumuşak gökle boyadı. Bu resim, bir yolun sonunu göremese de bağlantısını hissederek ilerleyebilmenin küçük bir hatırası oldu.