Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Kıyıda arkadaşını beklerken saatine bakmayı bıraktı. Kayıkların hareketi ve kulenin önündeki ışık, bekleyişi fark etmeden uzatmıştı. Arkadaşı geldiğinde gecikmeye kızacak hâli kalmamıştı. Ressam o günü sıcak ve serin renkleri yan yana getirerek anlattı; resim, bazen beklemenin de bir buluşmanın güzel parçası olabileceğini taşıdı.