Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Buluşmaya çıkmadan önce kapının yanında durup unuttuğu bir şeyi düşündü. Sonra gülümsedi; yanında götürmesi gereken yalnızca kendisiydi. Ressam figürü parçalı renklerle bir eşik önüne yerleştirdi. Resim, hazırlık telaşının içinde kısa bir duruşun insana gereksiz aceleyi fark ettirebilmesinden doğdu.