Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Kalabalık atölye boşaldığında pencerenin yanında durdu. Gün boyunca duyduğu sesler azalırken omuzlarındaki yorgunluğu fark etti. Ressam yüzünü göstermeden figürü çiçek biçimleriyle birlikte boyadı. Resim, bir günü anlamanın bazen işler sürerken değil, onların ardından gelen sessizlikte mümkün olmasını anlattı.