Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Uzun konuşmanın sonunda başını çevirip pencereden gelen ışığa baktı. Ressamın aklında söylediklerinden çok bu sakin bakış kaldı. Portreye küçük renk parçaları ekledi. Resim, bir insanı hatırlamanın bazen bütün cümlelerini değil, kendini rahat hissettiği tek bir ifadeyi saklamak olabileceği düşüncesini taşıdı.