Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Misafirler avluda oturunca çay saati uzadı. Kimse kalkmak için acele etmiyor, güneş duvardaki desenlere yavaşça kayıyordu. Ressam boşalan köşeyi minderler ve çiçeklerle boyadı. Resim, insanların bıraktığı yakınlığın bazen buluşma bittikten sonra da bir mekânda hissedilebilmesini hatırlattı.