Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Esra, eski sınıf arkadaşlarıyla yıllar sonra aynı ağacın altında buluştu. Kimse ilk anda ne söyleyeceğini bilemedi; küçük bir çay masası bulununca sözler kendiliğinden geldi. Eve döndüğünde yaptığı taslakta yüzleri ayrıntılandırmadı. Ağacın gölgesini, kıyının açıklığını ve yeniden bir araya gelmenin rahatlığını tutmak istedi.