Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Eski arkadaş grubu uzun zaman sonra aynı masada buluştu. Birinin anlattığı hikâye diğerinin hatırasını açıyor, cümleler tamamlanmadan yeni konuşmalar başlıyordu. Garson siparişleri alabilmek için birkaç kez bekledi.

Burcu önce bu karışıklığa yetişmeye çalıştı. Sonra sandalyesine yaslanıp dinledi. Bir arkadaşının gülüşü değişmemişti. Diğeri artık daha yavaş konuşuyor, eskiden suskun olan ise bütün masayı güldürüyordu.

Buluşmanın sonunda önemli konuların yarısı konuşulmamıştı. Kimse bundan şikâyet etmedi. Kapıda ayrılırken sohbet birkaç kez yeniden başladı; vedaları bile birbirine karışıyordu.

Burcu eve yürürken tek bir konuşmayı bütünüyle hatırlayamadı. Aklında seslerin yakınlığı vardı. Ertesi sabah gruba bir sonraki buluşmanın tarihini yazdı.

Bu hikâyenin soyut resmi, o masadaki konuşmaların akışını düşünür. Turuncu çizgiler farklı yönlere uzanıp birbirini keser. Mavi, gri ve yeşil yüzeylerin üzerine açık damlalar serpilir. İzlerin hepsi aynı noktaya varmaz. Resim, insanların birbirinin sözünü merakla tamamladığı, bazı cümlelerin yarım kalmasının bir sonraki görüşmeye yer bıraktığı bir akşamı hayal eder. Dağınık çizgilerin arasında ortak bir canlılık sürer.