Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Çiftlikteki iki at ayrı kapılardan çıkarılmıştı. Açık alanda birbirlerini görünce aynı yöne döndüler. Biri biraz öne geçti, diğeri kısa sürede yanına yetişti; tozun içinde yeleleri birlikte savruldu.

Ressam bu birkaç saniyeyi gün boyu düşündü. Tuvalde iki koyu gövdeyi sıcak ışığın içine yerleştirdi, hareketi yelelerde ve yükselen tozda topladı. Resmi, aynı hızda olmasalar bile birbirine eşlik edebilen iki canlının kendiliğinden kurduğu uyumu hatırlamak için yaptı.