Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Bir öğrencisi okulun son günü öğretmenine küçük bir buket getirdi. Buket çok düzenli değildi; bahçelerinden topladıkları çiçekleri annesiyle birlikte bağlamışlardı. Aysun onu diğer hediyelerden ayrı bir yere koydu.

Eve geldiğinde yıllardır kullandığı koyu vazoyu doldurdu. Pembe çiçekler mutfak masasının üzerinde hafifçe eğildi. Aralarındaki kısa dalı düzeltmedi. Buketin geliş biçimi de hatıranın parçasıydı.

Ertesi sabah kahvaltısını yanlarında yaptı. Öğrencinin vedalaşırken söylediği kısa cümleyi düşündü: Beni dinlediğiniz için. Yıl boyunca yetiştirdiği işlerin arasında bunun da bir karşılığı olduğunu fark etti.

Bu kurmaca hikâyenin resminde soluk pembe çiçekler koyu vazodan çevreye açılır. Sıcak gölgeler buketin narin renklerini taşır. Resim, teşekkürün her zaman büyük bir sözle gelmediğini hayal eder. Bahçeden toplanmış birkaç dal, bir yılın içindeki küçük ama değerli bir yakınlığı eve kadar getirebilir.