Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Yeni işinin ilk haftasında eve her zamankinden geç dönüyordu. Yol boyunca yüksek binaların pencerelerinde ışıklar yanıyordu. Kendi yorgunluğunun şehirdeki sayısız küçük hikâyeden biri olduğunu fark etti.

Ressam binaları açık ve koyu dikey izlerle kurdu. Aralara bıraktığı altın renkler, hâlâ çalışan ya da evinde akşamını geçiren insanları hatırlattı. Resmi, uzaktan birbirine benzeyen pencerelerin ardında bambaşka hayatlar bulunduğu düşüncesini saklamak için yaptı.