Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Kardeşlerini kıyıda beklerken Suat küçük kayıkları izliyordu. Bayram ziyaretinden önce her yıl burada buluşurlardı. Bu kez biri trafikte kalmış, diğeri vapuru kaçırmıştı.

Eskiden beklemeye sinirlenirdi. O sabah yanındaki büfeden çay alıp oturdu. Kayıklar suyla hafifçe dönüyor, birbirine yaklaşınca yeniden uzaklaşıyordu. Çevredeki hayat kimseyi acele ettirmeden sürüyordu.

İlk kardeşi geldiğinde hemen kalkmadılar. Birlikte ikinciyi beklediler. Sonunda üçü de aynı bankta kısa bir kahvaltı yaptı. Plan gecikmişti ama buluşma daha kapıya varmadan başlamıştı.

Bu kurmaca anlatının resminde üç kayık sıcak ahşap renkleriyle mavi suyun üzerinde durur. Kıyı yapıları ve yeşil alanlar çevreyi sakinleştirir. Resim, bekleme süresinin bütünüyle boşa gitmek zorunda olmadığını hayal eder. Birini karşılamak için ayrılan zamanın içinde de birlikte geçirilen yeni bir an oluşabilir. Kayıklar henüz yola çıkmaz; yakınlık, kıyıda başlar.