Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Mert sabah koşusu için köy yoluna çıktığında yakın çiftlikten gelen ayak seslerini duydu. Çitin diğer tarafında kahverengi bir at hareket ediyordu. Bir süre kendi hızını azaltıp onu izledi.

Şehirde koşarken her dakikayı ölçüyordu. Burada ise rüzgârın yönü, yolun eğimi ve toprağın sesi daha belirgindi. Telefonundaki uygulamayı kapattı. Yolun sonuna kaç dakikada varacağını o gün bilmek istemedi.

Çiftliğin yanından dönüşte yeniden geçti. At şimdi sakin duruyordu. Sabahki hız, sürekli korunması gereken bir hâl değildi. Hareketin ardından durmak da aynı günün içindeydi.

Bu kurmaca anlatının resminde kahverengi atın koyu yelesi çevreye açılır. Toprak renkleri bedeniyle birleşirken açık toz izleri yönü belirginleştirir. Resim, gücü kesintisiz hız olarak düşünmez. İnsan çevresine dikkat verdiğinde, kendi ritmini de başka biçimde duyabilir. Yolun değerini yalnızca sonuç değil, üzerinde geçirilen saat kurar.