Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Yürüyüşün dönüşünde aynı ağacın altında dururdu. Çantasında taşıdığı suyu içer, çayırdaki çiçeklere bakardı. Yolun ortasında kalan bu gölge, zamanla küçük bir alışkanlığa dönüştü.

Ressam ağacı geniş bir gökyüzünün altında tek başına yerleştirdi. Ön taraftaki beyaz çiçekler boşluğu canlı tuttu. Bu resmi, bir yere ait hissetmek için orada bir evinin olmasının gerekmediğini, düzenli olarak dinlendiği bir ağacın bile insana tanıdıklık verebildiğini düşünerek yaptı.