Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Toplantı başlamadan önce Kerem, hazırladığı notları üçüncü kez okudu. Aylardır üzerinde çalıştığı projeyi ilk kez kendi adıyla anlatacaktı. Genellikle çizimleri yapar, sunumu başka birine bırakırdı.

Kapının yanındaki camda yüzünün yansımasını gördü. Kaşları istemeden çatılmıştı. Notları kapatıp birkaç dakika dışarı baktı. Anlatacağı şeyi en iyi kendisinin bildiğini hatırlamaya çalıştı.

Bir arkadaşı yanına gelip ilk cümlenin ne olacağını sordu. Kerem uzun açıklamasını söyledi. Arkadaşı dinledikten sonra peki sen bunu neden yaptın, dedi. O soru her şeyi sadeleştirdi. Kerem, insanların bu alanı daha rahat kullanmasını istedim, diye cevap verdi.

Toplantıda ilk cümlesi bu oldu. Sonrası kusursuz ilerlemedi ama notlarını saklamadan kendi sözcükleriyle konuşabildi.

Bu hikâyenin portresi, konuşmadan hemen önceki anı hayal eder. Yüzün profilinde turuncu ve sarı alanlar yoğunlaşır; mor ve turkuaz izler çevresine yayılır. İnce çizgiler, düşüncelerin birbirine karışmasını çağrıştırır. Bakış dışarıya yönelmiştir. Bir insanın sesi henüz duyulmaz ama söyleyeceği şeyi kendisine ait kılmaya başladığı karar, yüzünün duruşunda belirir.