Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Kursun ilk günü uzayınca Zeynep son otobüse yetişmek için koştu. Şoför kapıyı kapatmak üzereydi; onu görünce yeniden açtı. Nefesini toparlayarak pencere kenarına oturdu. Kırk yaşından sonra yeniden öğrenci olmak, günün sonunda bacaklarını bile yormuştu.

Camda koyu mavi gece görünüyordu. Bir kavşaktan geçerken parlak pembe bir tabela, pencerenin bütün genişliğini aydınlattı. Işık birkaç saniye sonra geride kaldı ama çantasındaki defterin üzerinde bıraktığı renk aklında kaldı.

Ders sırasında çizdiği ilk taslağı açtı. Çizgiler istediği gibi olmamıştı. Silmek yerine yanına tarih attı. Bir başlangıcın düzgün görünmek zorunda olmadığını öğretmeni söylemişti; bunu eve giderken daha iyi anladı.

Otobüsten indiğinde apartmanın pencereleri karanlıktı. Anahtarını ararken yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. Ertesi hafta yine aynı yorgunlukla dönecekti ve bunu isteyerek yapacaktı.

Bu hikâyenin soyut resmi, yolculuk sırasında cama düşen o kısa ışığı hayal eder. Turkuaz ve mavi katmanlar gecenin derinliğini taşır. Ortadan geçen pembe şerit, alışılmış bir günün içine giren yeni hevesi çağrıştırır. Işık bütünüyle yayılmaz; kısa bir iz bırakır. Zeynep için o iz, ertesi gün defterini yeniden açmaya yeter.