Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Prova odası o akşam çok sıcaktı. Müzisyenler sandalyelerini kapının önüne çıkardı; ilk ezgiyle birlikte mahalleden geçenler adımlarını yavaşlattı. Gitarın sesi taş duvarlara çarpıp geri geliyordu.

Ressam sarı lambaları ve birbirine dönük müzisyenleri boyadı. Sahne yerine sıradan bir sokak, seyirciler yerine gelip geçen insanlar vardı. Resmin çıkış noktası, paylaşmak için büyük bir salona ihtiyaç duymayan bu kendiliğinden akşamdı.