Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Kostüm gecesinin davetini alınca Ekin önce gitmemeye karar verdi. Uzun zamandır eski arkadaşlarıyla görüşmüyor, herkesin kendisinden daha hareketli bir hayat yaşadığını düşünüyordu.

Gardırobun üst rafında tiyatro kursundan kalan siyah şapkayı buldu. Üzerindeki büyük çiçek hâlâ sağlamdı. Onu takınca yıllar önce sahnede ne kadar rahat gülebildiğini hatırladı. Arkadaşına geleceğini yazdı.

Kapıda karşılandığında kimse uzun aranın hesabını sormadı. Bir sandalye çekildi, sohbetin ortasında ona yer açıldı. Ekin bir süre sonra şapkasını çıkarıp yanına koydu.

Bu kurmaca hikâyenin portresinde siyah gül yüzün üst bölümünü örter, açık omuz ve el görüntüyü sakinleştirir. Gri yüzeylerin arasındaki küçük parıltılar şapkayı belirgin kılar. Resim, dikkat çekici bir kıyafetin bazen görünmekten çekinen birine ilk adım için yardımcı olmasını hayal eder. Davete götüren cesaret gösterişli görünür; karşılanınca ihtiyaç duyulan şey basit bir yakınlıktır.