Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Akşam yürüyüşünde kıyıyı sis kaplamıştı. Karşı taraf neredeyse görünmüyordu, ama birkaç pencerenin ışığı hâlâ suya düşüyordu. Ressam, eve dönüş yönünü bu küçük parıltılardan buldu.

Tuvalde ayrıntıları azaltıp iki koyu kıyı arasında açık bir geçit bıraktı. Gri tonlar o akşamın belirsizliğini, ince sıcak izler tanıdık evleri hatırlattı. Bu resmi, bütün yolu görmeden de yürüyebildiğimiz zamanlar için yaptı; bazen ilerlemek için uzaktaki tek bir ışık yeterli oluyordu.