Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

İki kardeş, eski evde eşyaları ayırırken günün sonunda karşılıklı oturdu. Sabah boyunca konuşmuş, bazen aynı eşyayı istemiş, bazen birbirlerine hiç beklemedikleri şeyler bırakmışlardı. Akşam olduğunda ikisi de yorulmuştu.

Odanın bir tarafında lambanın ışığı vardı. Diğer tarafı gölgede kalıyordu. Masanın üzerinde iki bardak ve paketinden çıkarılmamış bisküviler duruyordu. Bir süre konuşmadılar.

Küçük kardeş, büyük olanın çocukken sakladığı defteri ona uzattı. Bunu sen al, dedi. Defteri alan kardeş teşekkür etti ve sayfaları açmadan yanına koydu. Her şey hakkında bir açıklama yapmak gerekmiyordu.

Gece ayrılmadan önce ertesi gün işin kalanını birlikte bitirmeye karar verdiler. Aralarındaki sessizlik artık gergin değildi; aynı yorgunluğu paylaşmanın rahatlığı vardı.

Bu kurmaca anlatının tablosunda koyu ve açık yüzeyler birbirine yaklaşır. Gri mavi izler sınırlarını yumuşatır, küçük sarı lekeler odadaki lambayı çağrıştırır. Resim iki insanın bütün düşüncelerini eşitlemez. Yan yana oturup konuşmadan da birbirine eşlik edebildiği bir akşamı hayal eder. Farklı kıyılar arasında bazen yalnızca küçük bir eşyanın el değiştirmesi yeterlidir.