Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Çalışma masasını toplarken yıllardır sakladığı gereksiz kâğıtları ayırdı. İlk kez önünde geniş bir boşluk kaldı. Pencereden gelen ışık, duvarın sade yüzeyine düşüyordu.

Ressam bu hafifliği çok az renkle anlatmaya karar verdi. Krem yüzeylere birkaç gri parça ve koyu bir kıvrım ekledi. Her biçimin çevresinde nefes alacak bir alan bıraktı. Resmin başlangıcı, büyük bir değişiklik değil, küçük bir odada açılan boşluğun düşüncelerini de rahatlatmasıydı.