Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Yeni şehre gece varmıştı. Sabah otelin perdesini açınca karşısındaki yüksek binaları ilk kez gördü. Deniz, işe başlamadan önce bir gününü çevreyi tanımaya ayırmıştı ama nereden yürüyeceğini bilmiyordu.

Resepsiyondaki görevli kıyı yolunu önerdi. Kahvesini alıp suyun yanına indi. Binalar uzaktan sert görünüyordu; yansımaları ise küçük dalgalarla sürekli değişiyordu. Şehrin de ilk bakışta göründüğü kadar değişmez olmayabileceğini düşündü.

Bir bankta oturup evdekileri aradı. Henüz anlatacak büyük bir şey yoktu. Yalnızca yürüdüğü yolu ve suyun rengini söyledi. Konuşma bitince aynı yerden geri dönmek yerine başka bir sokağa girdi.

Bu kurmaca hikâyenin resmi, yeni bir yere alışmanın ilk saatini hayal eder. Gri ve beyaz dikey biçimler şehri kurar; aşağıya uzanan yansımalar çizgileri yumuşatır. Tanıdıklık henüz oluşmamıştır ama bakışın dolaşabileceği ilk yol bulunmuştur.