Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Her sabah geçtiği boş arsada tek bir ağaç kalmıştı. Yeni binalar yükseldikçe çevresi değişmiş, sonbahar gelince yaprakları yine turuncuya dönmüştü. Yağmurlu bir gün, dibindeki su birikintisinde ikinci bir ağaç gördü.

Ressam şehri belirsiz biçimlere indirirken ağacın rengini canlı tuttu. Yansımayı da gövdesi kadar önemseyerek boyadı. Bu resim, hızla değişen bir mahallede tanıdık bir şeyin varlığını sürdürmesinin verdiği teselliden doğdu.