Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Yarışmadan sonra herkes sonuçları konuşuyordu. Sinan, atını ahıra götürüp ekipmanını çıkardı. Beklediği dereceyi alamamıştı ama hayvanın bütün parkur boyunca gösterdiği dikkati unutmamıştı.

Bakıcı suyu hazırlarken Sinan yanında durdu. Antrenmanların ne kadar uzun sürdüğünü, ilk haftalarda aynı engelin önünde nasıl duraksadıklarını hatırladı. O günün sonucu bütün emeğin tek ölçüsü değildi.

Telefonuna gelen mesajları cevaplamadan önce atın boynunu okşadı. Bir sonraki çalışmada neyi değiştireceklerini sonra konuşabilirdi. Şimdilik birlikte tamamlanan yolu fark etmek istiyordu.

Bu kurmaca anlatının portresinde açık renkli at geniş beyaz alanın önünde durur. Altın izler bedeninin çizgilerine hareket katar, başının eğimi görüntüyü sakinleştirir. Resim gücü yalnızca hız ve kazanma üzerinden düşünmez. Uzun bir çalışmanın sonunda dinlenebilen, yeniden hazırlanabilecek bir canlıya dikkatle bakmanın değerini hayal eder.