Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Eski evin planını çizerken hangi odada daha çok zaman geçirdiğini düşündü. Dilan, taşınmadan önce birkaç fotoğraf çekmişti ama görüntüler ona fazla boş geliyordu. Eşyalar gitmiş, yaşanan günler görünmez olmuştu.

Defterine odaların adını yazmak yerine renkler koydu. Mutfak sıcak bir bakır, çalışma odası serin bir mavi, salon ise açık kremdi. Bunlar gerçek duvar renkleri değildi; her yerde hissettiği ayrı ritimlerdi.

Çalışma bitince yeni evinde de böyle bir sayfa yapmaya karar verdi. Bu kez henüz ne renk olacağını bilmiyordu. Odaların içinde zaman geçirmek gerekecekti.

Bu kurmaca hikâyenin soyut resminde dikdörtgen katmanlar yan yana ve üst üste gelir. Turkuaz alanlar sıcak bakır ve kırmızı yüzeylerle karşılaşır. Resim, bir evin yalnızca ölçülerden ve eşyalardan oluşmadığını hayal eder. Her oda içinde geçirilen saatlerin başka bir izini taşır. Renkler bu görünmeyen kullanımın kişisel bir planına dönüşür.