Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Babası eski plakları ayırırken Arda, kılıflardan birinin içinde küçük bir kâğıt buldu. Üzerinde birkaç nota ve yarım kalmış bir tarih vardı. Babası kâğıdı görünce gençken bir melodi yazmaya çalıştığını söyledi.

Arda notaları piyanoda denedi. Cümle kısa ve eksikti. Babası nasıl devam ettiğini hatırlamadı. İkisi farklı sonlar çalıp birbirlerine dinlettiler. Bazıları gülünç, bazıları beklenmedik biçimde uyumluydu.

O akşam bitmiş bir beste ortaya çıkmadı. Telefona kaydettikleri birkaç deneme kaldı. Arda ayrılmadan önce kâğıdın fotoğrafını çekti ve bir sonraki ziyaretinde devam etmeyi önerdi.

Babası eski plakları kaldırırken notları masanın üzerinde bıraktı. Yıllar önce unutulan deneme, yeniden konuşabilecekleri küçük bir işe dönüşmüştü.

Bu kurmaca hikâyenin resmi, müzikle ilişkili biçimleri serbest renk alanlarıyla yan yana düşünür. Kırmızı ve sarı yüzeylere mor ve mavi katmanlar eşlik eder; siyah kıvrımlar aralarında dolaşır. Resim belirli bir parçanın notası değildir. Yarım kalmış bir ezginin, iki insanı aynı masada yeniden denemeye çağırmasını hayal eder. Tamamlanmamış olmak, bazen bir işin hâlâ paylaşılabilir tarafıdır.