Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Kalabalık bir aile yemeğinden sonra herkes ayrıldı. Masada tabaklar toplanmış, yalnızca beyaz çiçekler kalmıştı. Ev sahibi, onları kaldırmadan önce sandalyesine oturup günün konuşmalarını düşündü.

Ressam ertesi sabah bu sade görüntüyü boyadı. Beyaz yaprakların ortasına sıcak altın tonları koydu; aşağı uzanan izler, vazodaki saplardan çok bitmiş bir günün yavaşlığını anlattı. Çiçekler, misafirler gittikten sonra da evde kalan yakınlığın küçük bir hatırasıydı.