Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Taşınma bittikten sonra eski evde son kez yürüdü. Koridor boşalmıştı. Barış, yıllardır görmediği kadar geniş bir duvarla karşılaştı. Kapıların gölgeleri açık yüzeyde uzun izler oluşturuyordu.

Anahtarı masaya bırakmadan önce durdu. Bu koridordan okula, işe ve ilk buluşmasına çıkmıştı. Sonraki evin de zamanla böyle tanıdık olacağını düşündü.

Kapıyı kapatırken büyük bir veda sözü söylemedi. Yalnızca pencereden gelen ışığa son kez baktı. Kimi yerleri bütün ayrıntılarıyla değil, günün belirli bir saatindeki renkleriyle hatırlayacaktı.

Bu kurmaca anlatının soyut resminde krem yüzeyler kahverengi ve koyu dikey izlerle yan yana gelir. Sınırlar yumuşar, ışık aralarında kalır. Resim, bir mekândan ayrılmanın sessiz tarafını hayal eder. Boşalan duvarın görüntüsü, yıllar boyunca dolu geçen hayatı anlatmadan da çağrıştırabilir. Yeni bir kapı açılırken eskisinin aydınlığı hafızada küçük bir yer tutar.