Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Çocukluğunun geçtiği yere arkadaşını götürdüğünde her şeyi anlatmak istedi. Kerem köprüyü, okul yolunu ve karşı kıyıdaki evi gösteriyordu. Arkadaşı onu dinlerken küçük bir teknenin geçmesini izledi.

Köprünün yanında durup fotoğraf çektirdiler. Kerem bir zamanlar aynı noktayı aceleyle geçtiğini hatırladı. O gün ise tanıdık görüntünün içinde kendi çocukluğunu aramak yerine arkadaşının ne gördüğünü sordu.

Konuşmaları değişti. Eski anılara yeni bir bakış eklenmişti. Öğle yemeğinde artık yalnızca geçmişi değil, yeniden gelmek istedikleri zamanı da konuşuyorlardı.

Bu kurmaca hikâyenin manzarasında taş köprü, kıyı evleri ve küçük tekneler aynı suyun çevresinde toplanır. Mavi yüzey sıcak çatılara ve yeşil yamaca açıklık verir. Resim, tanıdık bir yere başka biriyle dönmenin hatırayı nasıl genişletebildiğini hayal eder. İnsan kendi hikâyesini anlatırken, aynı yere ait yeni bir ortak gün de kurabilir.