Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Uzun zamandır görüşmeyen iki arkadaş parkta buluştu. Önce kısa bir tur atmayı düşünmüşlerdi. Konuştukça yol uzadı; yere düşen yapraklar ve lambaların yanından geçtiklerini ancak dönüşte fark ettiler.

Ressam onları patikanın uzak noktasında gördü. İnsanları küçük, ağaçları geniş çizdi; çevredeki yeşil ve turuncu renkler konuşmalarına bir sığınak oldu. Bu resmi, bazı dostlukların aradan geçen zamana rağmen aynı yürüyüşte kaldığı düşüncesiyle yaptı.