Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

İki kardeş eski evi toplarken uzun süre konuşmadı. Aynı fotoğrafı görünce ikisi de durdu; biri gülümsedi, diğeri başını eğdi. Hatırladıkları şeyi açıklamalarına gerek yoktu.

Ressam bu yakınlığı iki yüzü ortak renk alanlarında birleştirerek anlattı. Kapalı gözler dışarıdan çok hatıraya yöneldi. Resmin sebebi, birlikte büyüyen insanların bazen bir nesneye bakarken sözcüksüz de aynı geçmişe ulaşabilmesiydi.