Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Akşam için hiçbir yere söz vermedi. Koltuğun yanına kitabını ve sıcak içeceğini koydu; yarım bıraktığı bölüme dönecekti. Çiçekleri düzeltirken odanın en sevdiği köşesini neden sevdiğini yeniden anladı.

Ressam kırmızı koltuğu, açık kitabı ve mum ışığını birlikte boyadı. Eşyaların hepsi kullanıcısını bekliyordu. Resim, evdeki bir köşenin zamanla insanın kendini topladığı küçük bir sığınağa dönüşmesinden doğdu.