Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Kırmızı şapkasını yıllardır dolapta tutuyordu. Arkadaşıyla buluşacağı akşam onu takıp çıktı; rüzgâr köşeyi döner dönmez eteğini ve şapkanın şeridini savurdu. Bir an durup şapkasını tuttu, sonra yürümeye devam etti.

Ressam karanlık kıyafetin içinde kırmızıyı canlı bıraktı. Islak zemine sarı ışıklar ekledi. Resmi, sevdiği bir eşyayı özel bir sebep beklemeden kullanmaya karar veren birinin o küçük özgüveninden esinlenerek yaptı.