Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Konuklar gelmeden önce piyanonun başına oturdu. Çocukken çalıştığı parçayı denemek istedi; ilk ölçülerde eli eski alışkanlığını hatırladı. Salondaki sessizlik, küçük yanlışları bile duyulur kılıyordu.

Ressam pencere ışığını tuşlara ve mavi elbiseye taşıdı. Kadının eğilen başı, dikkatini gösterdi. Resim, bir becerinin yıllarca ara verilse bile bazen birkaç dokunuşla yeniden insana ait olmasını anlatmak için doğdu.