Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Uzun bir haftanın sonunda kendine küçük bir akşam ayırdı. Sevdiği elbiseyi giydi, köşedeki masaya oturdu. Henüz kimse gelmemişti; ilk kez bu bekleyişi doldurmak için telefonuna uzanmadı.

Ressamın dikkatini kadının yana çevirdiği yüzü ve sandalyedeki rahat eli çekti. Arkadaki sıcak ışıkları yumuşak tuttu, siyah elbiseyi belirgin bıraktı. Bu sahneyi bir davetin gösterişi için değil, günlerce başkalarının ihtiyaçlarıyla uğraşan birinin sonunda kendi zamanına sahip çıktığı o sakin an için boyadı.