Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Toplantıda kendi fikrini söylemek için birkaç kez beklemişti. Başka konuşmalar açılınca konu kapanacak gibi oldu. Cansu elini kaldırıp kısa bir şey eklemek istediğini söyledi.

Sesinin ilk cümlede titrediğini fark etti. Yine de devam etti. Uzun süredir hazırladığı öneriyi herkesin önünde kendi sözcükleriyle anlattı. Bazı sorulara cevap verdi, bilmediği bir ayrıntıyı da açıkça söyledi.

Akşam toplantıyı düşünürken kusursuz konuşmadığını biliyordu. Ama fikrini yalnızca defterinde bırakmamıştı. Sonraki gün notlarını yeniden açıp geliştirmeye devam etti.

Bu kurmaca hikâyenin resminde yeşil gözler açık çevreye doğrudan bakar. Turuncu, kırmızı ve mavi katmanlar yüzün çizgilerini birlikte kurar. Resim, kararlı görünmek için bütün tereddütlerin kaybolmasını beklemez. İnsan kendi sözüne yer açarken hem kaygıyı hem isteğini taşıyabilir. Portredeki doğrudan bakış, sonucu kesinleşmemiş bir konuşmanın ardından gelen küçük öz güveni hayal eder.