Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Elif, yıllar sonra ilk kez tek başına fotoğraf çektirmeye gitti. Stüdyodaki adam arka planı sorduğunda alışkanlıkla gri dedi. Sonra duvarda asılı renkli kumaşlara baktı ve kararını değiştirdi. Turkuaz olanı seçti.

Çantasından küçük bir ayna çıkarıp saçını düzeltti. Fotoğraflarda hep birinin annesi, eşi ya da çalışma arkadaşı olarak yer almıştı. Bu kez yanında kimse yoktu. Kameraya nasıl bakacağını bilemediği için önce güldü, sonra yüzü sakinleşti. Fotoğrafçı tam o sırada deklanşöre bastı.

Baskıyı almaya geldiğinde fotoğrafı uzun süre elinde tuttu. Yüzünde yorgunluk da vardı, merak da. Kendisini daha genç göstermesini istemedi. Gözlerinin çevresindeki çizgiler yerinde kalsın, dedi.

Eve dönerken vitrinden parlak sarı bir eşarp aldı. Büyük bir değişiklik değildi; yalnızca uzun zamandır kendi isteğiyle seçtiği ilk şeylerden biriydi.

Bu hikâyedeki portre, o fotoğrafın duygusunu renklerle yeniden düşünür. Pembe, turuncu ve turkuaz alanlar yüzün çevresinde birbirine karışırken mavi gözler bakışı sabit tutar. Kadının ifadesinde gösterişli bir zafer yoktur. Kendisine yeniden dikkatle bakan bir insanın, küçük ama kararlı başlangıcı vardır.