Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Eski evin anahtarını teslim almaya gittiğinde Nihat, önce kıyıya indi. Çocukken dedesiyle kayığı burada bağlarlardı. Şimdi suyun kenarındaki halkayı eliyle yokladı. Metal eskimişti ama yerindeydi.

Evde yapılacak pek çok iş vardı. Nihat gün boyunca bunların listesini çıkardı. Akşam kapıyı kapatırken kıyıya yeniden baktı. Küçük tekneler birbirine yaklaşarak sallanıyordu.

Komşusu yanına gelip ertesi sabah çaya çağırdı. Nihat kabul etti. Evi yalnızca onarılacak bir yapı olarak düşünmekten, içinde yaşayacağı bir çevre olarak görmeye başlıyordu.

Bu kurmaca hikâyenin resminde sıcak ahşap renkleri serin suyla buluşur. Kayıklar kıyının önünde durur, çiçekler evin çevresine yayılır. Resim eski bir hayatın bütünüyle geri gelmesini beklemez. Tanıdık bir bağlama yerinden başlayarak yeni ilişkiler kurabilen bir dönüşü hayal eder. Bir evin kapısı açılırken çevresindeki günlük hayat da yeniden içeri girer.