Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Yağmur başlayınca Nermin, buluşacakları kafenin önüne erkenden sığındı. Kardeşini aylardır görmemişti. Son konuşmaları iyi bitmemiş, ikisi de aramak için diğerinin ilk adımı atmasını beklemişti.

Sokakta araçlar yavaş ilerliyor, farların ışığı suyun üzerinde uzuyordu. Nermin kafeye girip bir masa seçmek yerine kapıda kaldı. Kardeşinin onu uzaktan görmesini istedi.

Karşı kaldırımda tanıdık bir palto belirdi. Kardeşi şemsiyesini kapatırken eli takıldı, ikisi de eski bir alışkanlıkla gülmeye başladı. İçeri girdiklerinde önce havadan söz ettiler. Ardından Nermin söylemek için hazırladığı uzun cümleyi bırakıp seni özledim, dedi.

Her sorun o akşam çözülmedi. Ama masadan kalkarken bir sonraki hafta yeniden görüşmek üzere anlaştılar. Dışarıda yağmur hâlâ sürüyordu.

Bu kurmaca hikâyenin sokağında koyu binalar, açık gökyüzü ve sarı yansımalar yan yana durur. Işıklar zeminde dağılırken yolun derinliği belirir. Resim, bekleyişin gerginliğini ve ilk tanıdık gülüşle gelen rahatlamayı hayal eder. Karanlık bir sokakta buluşma yeri bazen bir tabeladan çok, kapıda bekleyen insandır.