Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Vazoyu daha aydınlık bir yere taşıdı. Ertesi sabah çiçeklerin yönü değişmiş gibiydi; açık yapraklar pencereye dönüyordu. Ressam bu küçük hareketi fark edince masasını da aynı ışığa yaklaştırdı.

Çiçekleri dikey bir düzende boyadı, beyazların arasına ince gölgeler koydu. Resmin sebebi, bazen insanın ihtiyacı olan yönü sessizce büyüyen bir bitkiden öğrenebilmesi ve ışığa biraz yaklaşmanın verdiği rahatlıktı.