Bu metin, resimden esinlenen kurmaca bir hikâyedir.

Aynı atölyeyi paylaşan iki arkadaşın masası farklı pencerelere bakıyordu. Biri sabah ışığını seviyor, diğeri öğleden sonra çalışıyordu. Bazen gün boyu yan yana olsalar da çok az konuşurlardı.

Bir gün masalarını değiştirmeyi denediler. Canan arkadaşının penceresinden görünen sokağı ilk kez dikkatle izledi. Kerem de sabah ışığının kâğıtta bıraktığı farkı gördü.

Akşam kendi yerlerine döndüler. Değişiklik kalıcı olmadı ama birbirlerinin çalışma biçimini daha iyi anladılar. Sonraki günlerde ışık ve sessizlik konusunda daha kolay anlaşmaya başladılar.

Bu kurmaca anlatının resminde serin mavi katmanlar sıcak kahverengi ve kiremit alanlarla yan yana durur. Krem açıklıklar bölümler arasında geçiş oluşturur. Resim, aynı mekânın her insana aynı görüntüyü vermediğini hayal eder. Kısa süreli bir yer değişikliği, büyük bir açıklamadan daha anlaşılır olabilir. İki pencerenin ışığı ortak yüzeyde kendi rengini korur.